Previous
Next

Abel

17 jaar, Antwerpen

hij woont ver

Illustratie: © Abel

hij woont ver

 

hij woont in een ver verleden

hij woont daar waar dat het nog mooi was

- dat vond hij alleszins -

en waar dat alles bekend was

 

hij woonde liefste ergens

waar hij iedereen liefhad

en de nachten het langst duurden

waar een eeuwigdurende melancholie de straten zwart schilderde

en ervoor zorgde dat de nacht mooier was

dan wat, wist hij nog niet

maar de nacht was er mooier

 

hij woonde er al lang

hij woonde er met haar

en hen

en zijn kat

 

er speelde s avonds muziek

en hij kende haar

ze poetsten samen hun tanden

en sliepen samen in

 

niet als geliefden

maar als - waarom, dacht hij, moet ik zeggen

wat ze voor me is

 

ze ís

 

en we slapen samen in -

haar koude voeten geven hem kippenvel

ze ademt zacht

en op een galopperend ritme

 

hij woont daar het liefst

in het ver verleden

want het nu is onvertrouwd

 

in het nu ligt hij niet

naast haar

 

in het nu is zij slechts een

vage herinnering

in een verdorven brein

 

Abel, 17, Antwerpen