Previous
Next

Anna

17 jaar, Herent

Op een avond had ik het weer…

een plots en somber gevoel dat uit het niets leek te komen.

Illustratie: Tinzi

Hoe ik deze tijd ervaar? Het liefst zou ik enkel positief willen antwoorden.

Dat ik tot rust kan komen, mezelf gevonden heb.

Dat ik vooral blij moet zijn dat mijn familie en ik gezond zijn.

Dat ik opgelucht moet zijn dat er ’s avonds nog altijd eten op mijn bord ligt.

 

En ik ben ook dankbaar voor al die dingen maar als ik zou zeggen dat ik me nooit slecht heb gevoeld in deze rare tijden, dan zou ik liegen.

 

Op een avond deze week had ik het weer. Ik zat op mijn bed, luisterde naar muziek en voelde het opnieuw. Ik had het al een hele tijd niet meer gevoeld, al herkende ik het wel. Ik herkende het van de vele avonden in maart, april, mei, juni en zelfs in de zomer. Een plots en somber gevoel dat uit het niets leek te komen. Maar als ik dan begin na te denken: "Heb ik vandaag nog andere mensen gezien? Zelfs geen toevallige voorbijganger? Ben ik wel buiten geweest?"

 

Ik ben nu 17 jaar, ik moet ‘losbreken’ zoals mijn vader zegt. Ik moet mensen leren kennen, mezelf leren kennen, zotte dingen doen, dingen die er soms zelfs overgaan. Ik ben geen klein kind meer, maar er wordt ook nog niet van mij verwacht dat ik me altijd volwassen gedraag. Ik ben vrij en zonder zorgen. “Wacht maar tot de universiteit, dan begint het echte leven.” Zal het leven binnen een jaar weer normaal zijn?  Niemand weet het en dat zorgt bij mij voor de meeste angst.

 

Er zijn al zoveel onzekerheden die op me afkomen, ook leuke en spannende dingen en daarbij komt ook de beslissing van mijn studiekeuze. Alle perspectief wordt me nu ontnomen. Ik heb niets meer om naar uit te kijken. Geen eindejaarsreis, geen honderddagen, geen vakantie met mijn familie of met mijn vrienden. Sinds dit jaar besef ik hoeveel mensen in mijn omgeving kampen met mentale problemen. Het gebrek aan perspectief en de scholen die gewoon in volle vaart verder gaan, maken het niet makkelijker.

 

Er zijn ook goeie dagen, meer dan er slechte zijn. Ik ben niet het grootste slachtoffer en ik wil me inzetten voor iedereen. Maar ik hoop dat mensen zullen inzien hoe moeilijk het soms is voor ons, jongeren. En dat ze inzien dat we heus niet allemaal lockdown parties organiseren. Want als ik lees dat jongeren de motor zijn van de pandemie, dan zakt de moed me volledig in de schoenen.

 

Aan alle jongeren, en eigenlijk aan iedereen: heel veel goede moed en een goede gezondheid gewenst, fysiek en mentaal!

 

Anna, 17 jaar, Herent