Previous
Next

Anoniem

17 jaar

Isolatie.

7 dagen alleen op mijn kamer.

Er werd op mijn deur geklopt als er eten was.

Onmenselijk vond ik dat.

Illustratie: © Tosca Gasparini

Corona leek in het begin een heel grappig iets. Een vreemd virus, ontwikkeld in China. Het kwam steeds dichterbij. En plots gingen de scholen toe. “Joepie, vakantie voor 4 weken in plaats van 2!”

Wat waren we naïef. Alles waar ik geluk uit putte, werd van mij afgenomen en ik raakte  geïsoleerd. Ik begon mij schuldig te voelen als ik met mijn hond wilde gaan wandelen, een keer wilde gaan fietsen of gewoon wilde buitenkomen om nog eens buiten te zijn.

 

Na enkele weken verloor ik mijn eetlust en vergat ik gewoonweg te eten. Ik lag heel de dag in bed en ik deed niets meer. De eenzaamheid voelde zwaar en maakte mij ongelukkig. Maar gelukkig had ik mijn vriendinnen. Elkaar kaartjes sturen en 24/7 facetimen, alles om ons toch niet alleen te voelen. Dat werd het nieuwe normaal.

 

De cijfers beterden en we mochten op kamp en op reis. Die periode heeft mij heel veel deugd gedaan en ik  realiseerde mij hoeveel nood ik had aan sociaal contact. De scholen gingen terug open. Er werden veel maatregelen genomen en belachelijke regels toegepast, maar hey, ik kon mijn vriendinnen opnieuw zien op school. Ik kon terug op internaat en zelfs de scouts mochten weer samenkomen.

 

Maar het mocht niet baten. Vlaak voor de herfstvakantie kreeg ik zelf corona en moest ik in isolatie. Zeven dagen alleen op mijn kamer. Er werd op mijn deur geklopt als er eten was en ik moest mijn verplaatsingen naar de badkamer met mondmasker en handgel doen. Onmenselijk, vond ik dat. Na mijn isolatie dacht ik veel te kunnen doen maar er was een tweede lockdown.

 

Als zesdejaars moeten we ons richten op de toekomst en denken aan een studierichting, een job voor later. Mijn motivatie is verdwenen met de noorderzon en ik zie de toekomst somber in. Ik wil godverdommen doen waar ik zin in heb zoals gaan feesten, afspreken met mijn vriendinnen, op reis gaan, zuipen, ’s nachts ronddolen en momenten meemaken die ik nooit meer zal vergeten - zonder mij zorgen te moeten maken over een stom virus!