Previous
Next

Enorah

17 jaar, Winksele

Het was grappig.

Hoe we allemaal juichten toen we hoorden

dat we tot de paasvakantie niet meer naar school hoefden.

Maar de paasvakantie veranderde in mei.

Mei veranderde in juni en juni veranderde in de zomervakantie.

En van ons gejuich bleef enkel een echo over,

af en toe zacht weergalmend tegen de wanden van onze huid.

Illustratie: © Watcharita Aroon

Het was grappig. Hoe we allemaal juichten toen we hoorden dat we tot de paasvakantie niet meer naar school hoefden. Maar de paasvakantie veranderde in mei. Mei veranderde in juni en juni veranderde in de zomervakantie. En van ons gejuich bleef enkel een echo over, af en toe zacht weergalmend tegen de wanden van onze huid. 

 

Het virus bleek een draak te zijn. Zo onrealistisch, dat we dachten dat hij ons nooit zou bereiken. Maar dan verscheen hij, plotseling. Tijd om ons te weren tegen zijn vlammen, hadden we niet. En elke keer wanneer we dachten zijn schade hersteld te hebben, verschroeide hij onze hoop met zijn hete adem.

In het begin verwachtte ik nog dat hij even plots weer zou verdwijnen. Dat we op een ochtend wakker zouden worden en dat er geen rook meer in de straten zou hangen. Dat we elkaar weer konden vastpakken.

Ondertussen zijn we 10 maanden verder. We hebben ons bewapend met schilden voor ons gezicht en een dodelijke vloeistof in onze hand.

 

Ik mis mijn vrienden. Ik wil helemaal geen knuffelcontacten meer kiezen.

Ik mis mijn oma en opa. Ik wil me niet meer schuldig voelen als ik bij hen ben langsgeweest.

Ik mis nieuwe dingen, nieuwe plekken, nieuwe mensen. Verbannen naar mijn slaapkamer, lees ik mijn boeken opnieuw, op zoek naar nog onontdekte geheimen tussen hun letters.

 

Goed, ik denk je dat nu wel doorhebt dat ik de situatie kotsbeu ben. Ik word 18 volgende zomer (dat voelde even vreemd, om het zo zwart op wit te zien staan). Mijn laatste jaar op de middelbare school glipt tussen mijn vingers door. Feestjes en jaarlijkse tradities worden een voor een afgeschaft. Maar ik wil niet alleen negatief zijn. Dat brengt ons eerlijk gezegd toch nergens.

Ik begon deze lockdown met de hoop een boek te schrijven. Dat heb ik nog niet helemaal voor elkaar gekregen, maar ik schreef wel een kort toneelstuk.

Ook slaagde ik er in om op 1 week tijd zeven boeken te lezen, begon ik brieven te schrijven met pennenvrienden van over de hele wereld, liet ik zeven kerstomaten groeien in mijn slaapkamer, vond ik mezelf 39 keer heruit, ging ik betogen voor ‘black lives matter’ in Brussel en ben ik erin geslaagd om zelfs eens studentenjob te strikken. 

 

De draak veroverde onze wereld en drukte zo ook mijn leven even op pauze. Eigenlijk deed de vertraging me best goed. Ik kon weer ademen. Dus ben ik dankbaar, maar ook hopeloos op zoek naar de afstandsbediening. Het is tijd om weer op play te drukken.

 

Enorah El Houari, 17, Winksele