Previous
Next

Floor

17 jaar, Leuven

Ik zat in een cocon als een vlinder.

Ik hoorde niemand. Ik sprak niet meer...

Illustratie: © Sare Hoste

Het is moeilijk om de gedachten die door je hoofd spoken te negeren wanneer je gewoon thuis zit, niks te doen. Je krijgt ze niet onder controle. En dus begon ik controle te nemen, controle over mijn eten. Dat is ontspoord en nu heb ik een eetstoornis. Mijn lichaam voelt op dit moment niet oké.

 

Het typische puberleven: uitgaan, domme dingen doen, afspreken met vrienden, nieuwe plekken ontdekken,… Het zat er niet meer in voor mij. Op een bepaald moment zat ik letterlijk in een cocon - als een vlinder. Ik hoorde niemand. Ik sprak niet meer.

 

Toch waren er ook positieve kanten. Ik had tijd om het creatieve in mezelf weer naar boven te halen. Ik besefte hoe druk ik het altijd had en dat ik ‘verwend’ ben omdat ik - in tegenstelling tot veel andere mensen - een normaal gezin heb, een dak boven mijn hoofd, goede leefomstandigheden.

 

Ik heb in deze periode alles een beetje op een rij kunnen zetten: wat ik wil in mijn leven, wie ik wil in mijn leven. Ik hoop dus dat dit snel voorbij is en dat ik toch een deel van het normale puberleven kan meemaken.

 

Floor Rens, 17 jaar, Leuven