Previous
Next

Janneke

15 jaar, Leuven

Wanneer alles wat te veel werd of ik me verstikt voelde

dan klom ik via mijn raam op het dak en zette muziek op.

Dan droomde ik weg en vergat ik even alle problemen van de wereld:

de lockdown, de mondmaskers, het 7 uur journaal...

Illustratie: © Fran Van Gysegem

In het begin vond ik het wel leuk om thuis te blijven. In mijn ogen heb ik zo veel meer dingen geleerd over mezelf. Dat klinkt misschien wat raar, want je kent jezelf toch wel? Maar ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat muziek voor mij een goeie uitlaatklep is.

Wanneer alles wat te veel werd, wanneer ik me verstikt voelde of het gevoel had dat we precies in een hokje werden geduwd, dan klom ik via mijn raam op het dak en zette muziek op. Dan droomde ik weg en vergat ik even alle problemen van de wereld: de lockdown, de mondmaskers, het 7 uur journaal.

Ik kon me dan zo machtig voelen, alsof ik een eigen wereld had gecreëerd waar alleen ik naar kon ontsnappen. Ik zou het daar beter doen, andere maatregelen nemen, het systeem anders aanpakken. Daar was ik de baas en daar zou ik beslissen over mezelf.

Ik denk dat dat gevoel me door de eerste lockdown heeft gesleurd.

 

Ik zie Amerika als voorbeeld van hoe het niet moet. Ik ben tot inzichten gekomen en heb nieuwe conclusies getrokken. Hoe kan zo een groot en machtig land in één keer instorten? Een stevig kaartenhuis, slim gebouwd en verankerd, maar één briesje, een kleine verschuiving en het stort helemaal in elkaar. Je kan één probleem negeren. Maar als al de problemen zich blijven opstapelen is er geen ontkomen meer aan.

 

Er waren momenten dat ik vreesde voor een veel slechtere uitkomst, nu nog steeds eigenlijk.

Over de maatregelen ga ik niet uitgebreid klagen.

Ja, tieners en pubers en kinderen en alle anderen moesten thuisblijven.

Ja, dat kan verstikkend voelen en machteloos.

Maar ik vind niet dat ik moet klagen.

Ik vind niet dat wij, jongeren, moeten klagen. Dat lijkt me zeer egoïstisch.

Hoe moeten zorgverleners zich voelen, die dag in en dag uit in de voorste linie staan en vechten voor anderen?

Hoe moeten mensen in een rusthuis zich voelen, die zo wanhopig wachten om nog eens de gezichten van hun zoon of dochter te zien?

Hoe moeten al die eenzamen zich voelen, die niet worden gehoord?

Nee, ik vind niet dat ik mag klagen. Ik vind dat ik niet het recht heb om te zeggen dat ik het beu ben of dat dit zo vervelend is.

Iedereen is het beu, iedereen vindt het vervelend.

En voor je zelf gaat klagen, moet je je even voorstellen hoe het is voor iemand die het tien keer slechter heeft dan jij.

 

Aan alle mensen die rondhangen en feestjes geven:

In mijn ogen zijn jullie grote egoïsten.

Misschien ben je jong, heb je nog een heel leven voor je,

maar dat geldt niet voor iedereen.

Waarom ben jij belangrijker dan de anderen?

Wat maakt jou zo speciaal dat je zonder schaamte kan doen wat je wil?

 

Ik vind mensenlevens belangrijker dan plezier.

Alles is veel te snel weer open gegaan en dat is te merken aan de huidige situatie.

Het gaat hier over levens, over mensen.

Waarom hebben zoveel dingen voorrang op het redden van levens?

De regering spendeert zoveel geld aan nutteloze zaken in plaats van te 'zorgen'.

Zorgen voor uitkeringen voor wie niet meer kan werken.

Zorgen voor de mensen die het nodig hebben.

Zorgen voor elkaar.

In mijn wereld had ik het helemaal anders aangepakt.

Maar tja, ik ben maar gewoon een tiener.

Naar ons luistert toch nooit iemand.

 

Janneke, 15 jaar, Leuven