Previous
Next

Karlijn

16 jaar, Leuven

Ik vind het wel een beetje cool dat wij,

met onze generatie,

in de geschiedenisboeken gaan belanden!

Illustratie: © Jelien Vervaeck

Lockdown. Een woord dat me vroeger zou afschrikken omdat het precies moeilijk lijkt.

Een woord dat ik nooit had gedacht te gebruiken in een sms’je.

Toch zitten we al voor de tweede keer in lockdown.

 

Ik vind het spijtig omdat alle dingen waar ik naar uitkeek nu wegvallen, omdat alle leuke feestjes waar ik ging dansen en zingen met mijn vriendinnen niet doorgaan, omdat ik niet gezellig 'een terrasje kan doen', omdat mijn hobby zomaar ineens wegvalt en ik moet gaan zoeken naar work-outs op het internet om fit te blijven.

 

Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel plezier beleefd aan een telefoontje met mijn oma of vake. Ik zou geld geven om een dikke knuffel aan mijn oma te kunnen geven. Maar als ik rationeel nadenk, zijn dat luxeproblemen. Een quarantaine is namelijk vooral erg voor de mensen die het niet zo breed hebben, voor de mensen die een zaak hebben die nu moet sluiten, voor de mensen in de zorgsector die elke dag opnieuw met schrik naar hun werk gaan.

Ik zit vooral in met die mensen. Mijn ogen zijn een beetje opengegaan.

 

Maar als ik echt eerlijk ben, vind ik het wel een beetje cool dat wij, met onze generatie, in de geschiedenisboeken gaan belanden!

 

Ik hoop dat alles weer normaal wordt, dat ik de dingen kan inhalen die door corona niet zijn kunnen doorgaan. Ik hoop dat ik binnenkort weer kan fietsen op straat, eens goed kan niezen en dat iemand zonder vreemd op te kijken ‘gezondheid’ tegen me zegt! Ik hoop dat ik weer kan glimlachen naar mensen en dat ik ze ook zie teruglachen.

Ik hoop van alles.

 

Karlijn, 16 jaar Leuven