Previous
Next

Lena

17 jaar, Kessel-Lo

Ik schrijf mijn gedachten neer in de hoop dat ze zullen verdwijnen

Er zit een monster in mij dat sterker en sterker wordt.

Het vreet mijn energie

en ik krijg het moeilijker en moeilijker om me sterk te houden.

 

Laat mij alsjeblieft even slapen.

Gewoon eventjes.

Even weg, weg van alles.

En ik bedoel niet voor altijd,

maar gewoon even,

gewoon voor eventjes.

Illustratie: © Zoe Demoustier

Ik schrijf mijn gedachten neer in de hoop dat ze zullen verdwijnen. Ik begin mij meer en meer zorgen te maken, omdat ik steeds minder en minder functioneer. Alles wordt moeilijker en vermoeiender. Elke dag opnieuw opstaan vraagt zoveel energie en ik ben al zo moe. Ik begin ook steeds banger te worden voor mezelf, voor de toekomst en voor hoe slecht alles nog zal lopen doordat ik me zo voel.  Ik voel me gewoon constant slecht. Of ik denk na over mezelf en mijn gevoelens of mijn hoofd zit gewoon nergens. Ik weet niet eens hoe ik dat kan uitleggen. Ik kan me niet concentreren, omdat mijn hoofd nergens is. Ik ben leeg met een teveel aan pijn.

 

Er wordt mij wel gezegd dat het oké is als sommige dingen wat minder gaan. Dat het oké is als mijn examens slecht zouden zijn. Ze zijn namelijk niet representatief voor wat ik normaal wel kan. Maar het is een bevestiging. Of het voelt als een bevestiging van mijn falen. Nogmaals. Er zit een monster in mij dat sterker en sterker wordt. Het vreet mijn energie en ik krijg het moeilijker en moeilijker om me sterk te houden.

 

Ik wil mezelf niet ten onder zien gaan en ik probeer dat tegen te werken, maar het lukt niet. Het is echt heel pijnlijk om te beseffen hoe slecht het gaat. Ik takel elke dag af en het geeft me meer en meer stress en schrik dat het misschien niet goed zal komen en de vicieuze cirkel van onzekerheden draait maar door.

 

Ik wil ook echt niet opgeven, maar ik ben zo extreem moe. Zo focking moe. Mijn eigen lichaam kan ik al niet meer onderhouden. Het wil niet meer mee. Ik voel mij als een piloot in een vliegtuig die weet dat hem een crash te wachten staat. Ik ben moe, maar ik kan niet slapen. Ik wil slapen. Ik wil heel graag slapen, want het geeft mij een plaats om te ontsnappen. Laat mij alsjeblieft even slapen. Gewoon eventjes. Even weg, weg van alles. En ik bedoel niet voor altijd, maar gewoon even, gewoon voor eventjes.

 

Lena, 17 jaar, Kessel-Lo