Previous
Next

Madelein

16 jaar, Leuven

Opeens werden onze levens stilgelegd voor onbepaalde tijd.

ik besef heel goed dat de maatregelen nodig zijn,

maar jong zijn nu is geen gemakkelijke opdracht.

Illustratie: © Bregt Coussement

Opeens werden onze levens stilgelegd voor onbepaalde tijd. Niemand die weet hoe lang het gaat duren en niemand die weet wat het met ons zal doen. Wat ik uit de laatste maanden geleerd heb, is dubbel. In de eerste plaats kunnen we, denk ik, allemaal alleen maar respect tonen en begrip uiten voor de maatregelen, voor de mensen achter de maatregelen en natuurlijk voor de zorg. Die laatsten, onder andere mijn mama, werken zich kapot en hebben heel wat meer werk dan we ons kunnen inbeelden. Aan de andere kant ben ik het beu. Ik heb er genoeg van de hele tijd binnen te moeten zitten, geen nieuwe mensen te leren kennen, niet naar feestjes te kunnen, niet te kunnen gaan en staan waar ik wil en bij alles te moeten opletten. Als tiener wil je graag veel nieuwe mensen leren kennen, ben je op zoek naar je grenzen. Dat is belangrijk om jezelf te vinden.

 

Ik ben een tiener die graag veel mensen ziet. Ik heb veel kennissen en niet veel vrienden en ik haal meer uit een gesprek met iemand die ik niet goed ken dan uit een dag chillen met telkens dezelfde personen. Zoals veel tieners worstel ik met gelukkig zijn. Ik zie ook vrienden wegwandelen omdat ze het niet meer aankunnen, dus ik weet dat 'mental health' in deze tijden zeker een issue is en dat daar nu niet genoeg naar geluisterd wordt. Het is niet makkelijk om je dierbaren te helpen. Je kunt ze niet zomaar even goed vastpakken of ze gaan opzoeken om ze een hart onder de riem te steken. De mensen van wie het hun job is om te helpen, de psychologen, moesten zelfs dicht tijdens de eerste lockdown, dus erover praten werd een nog moeilijkere opdracht.

 

Het gelukkigst was ik deze zomer. Het gevoel van terug beginnen leven (willen leven) en dingen willen meemaken had me eindelijk te pakken. Er was geen avondklok, we mochten veel mensen zien en het leven was bijna terug normaal. Mijn vrienden en ik hebben veel plezier gemaakt en nieuwe dingen uitgevonden om toch een beetje te kunnen feesten, te luisteren naar elkaar en elkaar toch even vast te pakken. De fijne dingen gebeurden weer, want ze mochten weer. We hebben kampen gebouwd, nieuwe mensen leren kennen, vrienden gemaakt en onze banden versterkt. Maar we hebben ook getreurd om dingen die nog niet mochten of dingen die ondertussen waren gebeurd. Maar het deed deugd eindelijk weer eens met z’n allen samen te kunnen zijn. 

 

De tweede lockdown kwam toch harder binnen, de hoop op het einde was in zicht en nu is die weer volledig verbrokkeld. Kortom, ik besef heel goed dat de maatregelen nodig zijn, maar jong zijn nu is geen gemakkelijke opdracht.

 

Madelein, 16 jaar, Leuven