Previous
Next

Marie

17 jaar, Linden

Er zijn veel tranen gevloeid uit frustratie,

ook omdat ik merkte dat mijn ouders niet zagen

wat corona allemaal heeft afgenomen van jongeren.

Illustratie: © Claudia Monserez

Ik moet eerlijk toegeven dat ik me mijn laatste jaar op school als 17-jarige helemaal anders had voorgesteld. Je begint het jaar vol goede moed en met ideeën van wat er kan veranderen, maar wie had kunnen zeggen dat dit ging gebeuren.

 

Hoe vanzelfsprekend ik vroeger alles vond! Afspreken met vrienden, gaan eten met familie, naar school gaan, mijn grootouders een knuffel geven. Ik mis hen enorm en ik ben toch wel bang geweest dat zij ziek zouden worden.  Zelf ziek worden, dat zou ik niet eens zo erg vinden.

 

Ik voel dat ik jaloers ben op de jaren boven mij die hun middelbare school wel normaal hebben kunnen afsluiten. En op de jaren onder mij die hopelijk nog kunnen terugkeren naar normaal.

Waarom nu?

Waarom wij?

Dit zijn de jaren waarvan ze zeggen dat het de beste van je leven zullen zijn. Maar er werd een stokje voor gestoken. Hoe lang het nog gaat duren, dat weet niemand.

 

Ik heb afgezien van de afkeer van onze generatie die je op straat voelde.

En van de woorden die een oudere generatie naar onze kop slingerde.

Wij waren de schuldigen, wij konden ons niet inhouden, wij braken de regels.

Wanneer we verplicht terug naar school moesten, waren wij ook weer de schuld van de stijgende cijfers.

Om dan volwassenen roekeloos hun leven te zien verderzetten, dat maakte mij boos.

Dat leidde zelfs tot ruzies met mijn ouders die zelf ook mensen wilden zien.

Er zijn veel tranen gevloeid uit frustratie, ook omdat ik merkte dat mijn ouders niet zagen wat corona allemaal heeft afgenomen van jongeren.

 

Alles wat ik graag deed, werd me afgenomen.

Maar ik begrijp de keuzes.

Natuurlijk gaan mijn danslessen en sociale leven niet voor op het leven van anderen.

2020 is een topjaar. Het liefst van al zou ik gewoon normaal willen leven zonder rekening te houden met een virus.

 

Ik heb gemerkt hoe belangrijk contact voor mij is en hoe graag ik eigenlijk naar school ga.

De stress en het werk neem ik er wel bij zolang ik maar met vrienden in de klas kan zitten.

Ik ben iemand die niet graag alleen is, dat is nu wel duidelijk.

 

Marie, 17 jaar, Linden