Previous
Next

Marieke

21 jaar, Antwerpen/Maastricht

er zijn kamers in dit hoofd waar

ik het licht liever uit laat

Illustratie: © Sare Hoste

er zijn kamers in dit hoofd waar

ik het licht liever uit laat

waar de muziek altijd te hard staat

alle boeken verkeerd gestapeld

waar al tijden geen bezoek

meer komt om tegen te zeggen

“Let niet op de rommel.”

“Welkom terug.”

“Doe alsof je thuis bent.”

waar de kleren op de grond zich uitrekken

eraan denken te vertrekken

en ook de klok het vertikt me nog recht aan te kijken

er blijkt plots zo veel te zijn dat je kan missen

zoals niezen in het openbaar

de geur van je haar op mijn kussen

of kussen onder straatverlichting

gezichten met een onderkant

handen in andere handen

toen het holst van de nacht ons toebehoorde

dreunende steden

bonkende bassen

pulserende lichamen

toen deze muren nog niet overeind bleven

uit gewoonte

wij loeren nu om elke hoek

vloeken tot we niet meer kunnen ademen

tellen elkaars tenen

vertellen over vroeger

geloven elkaar

beloven elkaar met rust te laten maar nu

nog niet

blijven wakker

(verdriet is voor mensen die moe worden)

wikkelen ons in wind en hoop

balanceren op het punt na de storm

voor de stilte

laat het licht maar uit

let niet op de rommel

welkom terug

doe alsof je thuis bent

bedank de muren

(ze houden het toch maar weer vol)

zwaai naar de buren

(die ook)

 

mis alles wat er te missen valt

en als we nu even zo blijven

komt het ook even allemaal

goed

 

Marieke, 21 jaar, Antwerpen/Maastricht