Previous
Next

Marijke

20 jaar, Gent

Wat als dat gevoel niet meer weggaat?

Wat als de nevel die nu over mijn dagen hangt

en bewegen zwaar maakt, zal blijven?

Illustratie: © Zoë Demoustier

Er zijn heel goede dagen, maar ook heel slechte. Ik heb me nog nooit zo bipolair gevoeld als in deze corona-periode. Soms voel ik me zo leeg dat wakker worden al een hele opgave is. Dan lig ik daar, kijk naar de muur en maak een lijst in mijn hoofd van alles wat ik nog moet doen. Naarmate dat deze langer wordt, voel ik de druk op mijn lichaam toenemen. Ik ben dan leeg, maar tegelijkertijd zo overvol dat er enkel nog plaats is voor hersenloze opvulling zoals spelletjes op mijn gsm waar ik me altijd te goed voor vond of een serie met als enige vereiste bewegend beeld.

Je hoort veel mensen zeggen dat ze het erg vinden voor jongeren dat ze niet meer jong kunnen zijn. Maar ik wil helemaal niet jong zijn, wat dat ook mag betekenen. Ik wil gewoon leven en dingen voelen. Terug opnieuw oprechte emoties ervaren. De laatste tijd lijk ik afgevlakt te zijn, te leven in een projectie van mezelf. Alle dagen zijn hetzelfde en op dit punt hebben ze me niets meer te bieden. Dit is geen nieuwe realisatie. Toen ik mijn punten kreeg in juli, had ik verwacht dat ik blij zou zijn. Mijn harde werk vertaalde zich in mijn punten en dit zou toch voldoening moeten geven? Maar dat deed het niet. Ik voelde niets.
Dat maakte me bang. Wat als dat gevoel niet meer weggaat? Wat als de nevel die nu over mijn dagen hangt en bewegen zwaar maakt, zal blijven?

Dus ik ging overcompenseren. Ik gaf een homewarmingparty tot half 5 in de morgen, dronk belachelijk veel, bleef constant in beweging ook al wilde mijn lichaam niet meer mee. Uiteindelijk veranderde er niets. Wij zijn voorgeprogrammeerd om snel vooruit te gaan en te presteren. Dat is ondertussen ook in ons sociale leven binnengeslopen aangezien we onszelf voorhouden dat het de norm is. Het is onze schuld ook niet. Onze samenleving is zo opgebouwd en kan niet functioneren zonder. We worden meegesleurd door een systeem dat groter is dan onszelf. Wat wel onze schuld is, is dat we het goedkeuren. Wanneer mensen naar voor komen en zeggen dat het zo niet langer kan dan worden ze bestempeld als zwak en naïef. ‘Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.’ Maar wij zijn degene die het leven conditioneren. Als wij beslissen dat wij een andere invulling, structuur of ritme willen dan is het aan ons om dit te veranderen.

Een leraar vertelde me ooit dat het lijden en de chaos van de mens in de Griekse oudheid werd verklaard door het feit dat wij het entertainment zijn van de Goden. Er is namelijk niets zo saai om naar te kijken als een gelukkige mens. Ik denk dat het tijd is om te stoppen met ons te verschuilen achter de Goden. Inderdaad het lijden van de mens zal niet plots stoppen, anders zouden we geen mensen zijn. En alleen grote instituties of systemen aanpakken, is ook vrijwel onmogelijk. De wereld is complex, de maakbaarheid van de mens heeft gefaald en we zijn allemaal een product van onze eigen privileges. Maar dat betekent niet dat we ons erbij moeten neerleggen. Dus begin klein. Spuit parfum in je trui om opnieuw te leren ruiken, kijk naar de wolken die nog steeds voorbij drijven, maar vooral stop en haal adem.

 

Marijke, 20 jaar, Gent