Previous
Next

Minne

16 jaar, Zellik

Online school is eigenlijk school

min alles wat leuk is aan school.

Illustratie © Zoë Demoustier

Toen de lockdown in maart begon, was het eerst twee weken geen school. Dat vond ik best wel indrukwekkend, maar niet echt vervelend. Ik was die tijd nogal overstressed en zag het als een pauze. Maar het was allesbehalve rustgevend want alle leerkrachten stuurden onophoudelijk taken door met allemaal verschillende deadlines en het was heel moeilijk alles zelfstandig gedaan te krijgen. Het was ook vooral moeilijk om een ritme in mijn dag te houden. Mijn mama kreeg mij soms gewoon niet voor 12 uur uit mijn bed. Begrijpelijk wel, als het enige waartegen je aankijkt een berg vol taken is, en geen vooruitzicht naar vrienden zien, dansles, uitgaan vrijdagavond of scouts in het weekend…

 

Ik heb ook bijna twee weken niets voor school kunnen doen, omdat ik zoveel pijn had: ik kreeg namelijk een nare uitslag op mijn linker oor en een witte angina, een heel pijnlijke keelontsteking. Daarom zei mijn dokter dat ik me eerst moest laten testen in een corona noodcentrum voordat ik naar de huisdokter mocht komen. Daarop moest ik twee dagen wachten op de uitslag. Ik had verschrikkelijk veel pijn, ik kon geen eten door mijn keel krijgen en het zalfje dat de coronadokter mij had voorgeschreven voor mijn oor werkte niet. Toen ik dan eindelijk naar mijn dokter mocht, bevestigde die ook dat mij het foute zalfje werd voorgeschreven.

 

Ik had gelukkig wel een aardige klastitularis die alles voor mij regelde. Ik vond het heel bizar allemaal, en ik hoopte dat zoiets niet meer zou gebeuren want het was echt geen leuke ervaring. Die twee weken quarantaine liepen dan uit tot het einde van het schooljaar. Ik had heel erg gehoopt dat ik nog naar school kon gaan, al was het maar halftijds of zelfs minder. Maar omdat ik in het vijfde middelbaar zat en we in het zesde alles nog zouden kunnen inhalen, waren we geen prioriteit en konden we niet meer naar school. Het bleef gewoon online les. Online school is eigenlijk school min alles wat leuk is aan school. Geen vrienden zien en samen eten enzo, alleen maar les en taken. Naar het einde toe begon dat zeker te wegen, ook omdat de andere activiteiten buiten school, mijn danslessen en scouts, allemaal wegvielen.

 

Omdat mijn papa tot de risicogroep behoort, heb ik nauwelijks met mensen afgesproken tijdens de lockdown. In september ben ik één keer naar een 'feestje' geweest. Omdat ik al maanden niet meer was kunnen uitgaan miste ik dat soort dingen heel erg en mijn vriendin beloofde dat we het coronaproof gingen houden. Dat bleek niet zo te zijn. Er kwamen steeds meer mensen en iedereen at uit dezelfde pot pasta. Ik voelde me zo schuldig dat ik naar huis belde en vroeg aan mijn mama om mij te komen halen. Ik was heel erg overstuur. Ik zou mezelf nooit kunnen vergeven als ik het virus binnenbracht in huis en zo mijn papa besmette. Mijn papa zegt altijd ‘als ik het krijg, ben ik de hoek om’. Dat zinnetje kan ik maar niet uit mijn hoofd krijgen. Elke keer als ik in het openbaar vervoer een paal moet vastpakken of een deur in de winkel moet openen ben ik bang. Bang om hem te besmetten. Het zou me niet verbazen als ik hier smetvrees aan zou overhouden.

 

Ik ben wel blij dat ik nu terug naar school kan gaan. Mijn zesde jaar gaat tot nu toe wel niet zoals ik had gehoopt. Onze eindejaarsreis naar Griekenland is afgeschaft en ook onze reis naar Berlijn gaat niet door. Daar heb ik gisteren nog een traan om gelaten. Op school is het niet altijd makkelijk, leerkrachten worden bijvoorbeeld snel boos als we te dicht naast elkaar zitten. Tijdens de middag moeten we buiten school eten omdat er niet genoeg plaats is. Dan moeten we constant bang zijn om een boete te krijgen omdat onze vriendengroep met zeven is en je mag maar legaal met een groepje van vier bij elkaar zijn. In het centrum van Brussel, waar ik naar school ga, zijn er altijd veel politieagenten. Als iemand politie ziet, hebben we een codewoord ‘banaan’ en dan gaan we direct uit elkaar. Verschillende vriendengroepen hebben tijdens de lunchpauze al boetes gekregen. Zo zot, dat je een boete van 250 euro kan krijgen, gewoon omdat je met je vrienden aan het eten bent.

 

In mijn klas is er al een ‘uitbraak’ geweest, een paar weken voor de herfstvakantie. De eerste die besmet was, was Louiza, mijn vriendin die elke les naast mij zit. Louiza heeft mij dit zelf vrijdag laten weten. Ze belde mij en toen ze zei dat ze positief getest was, kwam het allemaal wel heel dichtbij. Omdat de school niets liet weten, belden mijn ouders zelf. Toen zei de onderdirecteur dat ik gewoon naar school mocht komen omdat ik zogezegd een ‘laag risico contact’ had gehad. Toen ik op school kwam, kreeg ik minstens drie keer de vraag van anderen waarom ik op school was. Het was best wel raar maar de school vond dat ik niet thuis moest blijven. In de week daarop zijn nog vier andere leerlingen positief getest waardoor ze dan toch besloten dat de hele klas in quarantaine moest. Dat vond ik wel goed, maar ik was sowieso thuis gebleven.

 

Ik vond het heel bangelijk allemaal. Na een paar dagen kreeg ik symptomen. Vanaf dat moment ben ik meer dan een week mijn kamer niet uit geweest. Vooral om mijn papa te beschermen. Na zes dagen op mijn kamer kon ik eindelijk getest worden. Het was een klein containertje dat net geplaatst was. Het was een jonge vrouw die mij moest testen. Ze had geen handschoenen aan, enkel een mondmasker. Toen ze mijn temperatuur mat, zei ze ‘je hebt 33 graden maar dat zegt die thermometer al heel de dag haha’. Ze nam mijn test af, en de uitslag was negatief.

 

Na de herfstvakantie zijn we wel overgeschakeld op halftijds onderwijs. Ik voelde me veiliger maar tegelijkertijd vond ik die weken thuiszitten wel lastig. Ik verveelde me en het was weer een uitdaging om op het gewone uur op te staan. We werden heel hard aan ons lot overgelaten en moesten weer een hele hoop taken zelfstandig maken. We kregen te horen dat de examens van de derde graad bijna allemaal in de namiddag tussen 14u en 16u30 zouden plaatsvinden. We hadden dit nog nooit meegemaakt en we wisten niet hoe we dat efficiënt konden aanpakken. Er werd dan een mail gestuurd met ‘tips voor namiddagexamens en toen ik die nogal hoopvol opende, stond er niet veel meer in dan eet gezond, drink genoeg water en slaap minstens acht uur per dag. We werden dus wederom aan ons lot overgelaten. We moesten het maar zelf geregeld krijgen. Al bij al zijn mijn examens nog goed verlopen, ondanks de omstandigheden. Daar ben ik wel trots op.

 

Ik ben wel hoopvol dat het vaccin ons kan helpen naar een beetje een normale wereld. Zonder een bangelijke avondklok, gekke boetes en van 7 tot 17u een mondmasker dragen. Tot dan probeer ik me echt zo goed mogelijk te houden aan de maatregelen, al valt dat soms wel zwaar.

 

Minne, 16 jaar, Zellik