Previous
Next

Noélie

17 jaar, Meerbeek

Voor mij was het een periode waarin ik de lege batterijen helemaal heb kunnen opladen. Ik had plots tijd voor dingen waar ik anders nooit tijd voor had. Ik ging minstens drie keer per week lopen en maakte wandelingen door mijn buurt waarvan ik niet wist dat die zo mooi was.

Illustratie: © Emma Verguts

Voor mij was het een periode waarin ik de lege batterijen helemaal heb kunnen opladen. Ik had plots tijd voor dingen waar ik anders nooit tijd voor had. Ik ging minstens drie keer per week lopen en maakte wandelingen door mijn buurt waarvan ik niet wist dat die zo mooi was.

Ik volgde online danslessen van choreografen over de hele wereld. Ik had een workout- en een babbelbuddy, tijd om boeken te lezen, om uit te slapen en gewoon in de zetel te zitten.

 

Maar ik miste mijn vrienden, mijn oma en opa, mijn klasgenoten. Ik belde soms wel maar dat is toch zo anders. Ik miste de dansschool, de leuke gesprekjes tussen de lessen door, de knuffels en het lachen en mijn online titularis werd ik na een tijd wel beu.

 

De danslessen in de zomer hebben me gered. En raar maar waar, in september was ik voor het eerst blij om weer naar school te gaan.

 

Maar nu…

We hebben al meer oplossingen, we kunnen bijvoorbeeld dansen via zoom. Maar dat is echt niet hetzelfde. Ik voel me zo alleen in mijn kamer. In real live kan ik wel 17 uur per week dansen of meer, maar 17 uur zoomen na een hele dag online les is gewoon te veel. Dan trek ik liever mijn loopschoenen aan om in de natuur te gaan lopen.

 

Ik ben de afgelopen periode ingegaan met een lach maar nu mag het wel stoppen, want een laatste jaar middelbaar breng je toch liever niet thuis in je kot door.

 

Noélie, 17, Meerbeek