Creative in Solitude

Wanneer zie ik je weer?

Jongeren voelen zich in deze tijden van crisis en lockdown vaak alleen, ontmoedigd en niet gehoord.

 

CREATIVE IN SOLITUDE wil jongeren weer een (creatieve) stem geven. Het biedt hen een platform om hun gevoelens van eenzaamheid en verlies om te zetten in een tekst, een beeld, een creatie.  

 

Die getuigenissen van jongeren over de impact van corona op hun mentale en creatieve ruimte, vind je hier gebundeld op deze site en op de Instagram pagina CreativeInSolitude. Op die manier kunnen jongeren weer in contact komen met elkaar, met volwassenen en met organisaties waar ze terecht kunnen met hun verhaal.

 

Zo kan CREATIVE IN SOLITUDE uitgroeien tot een groot creatief netwerk van en voor jongeren.

 

Nadien wordt het materiaal verwerkt tot een boek, als reflectie op deze tijd.

Zoë: "Ik vroeg aan de jongeren die ik de voorbije jaren ontmoette bij BRONKS, fABULEUS, OKAN, Passerelle, het schooltoneel, internationale projecten en danslessen, om hun gedachten en gevoelens over deze vreemde tijden te delen. Het resultaat zijn getuigenissen van jongeren over de impact van corona op hun mentale en creatieve ruimte - in combinatie met beelden en illustraties gemaakt door jonge kunstenaars als reflectie op die brieven.[...] Zo wil ik samen met hen een stem zoeken en de creatieve uitlaatkleppen herontdekken die we ook in deze tijden nog steeds kunnen gebruiken."

Uit: Zoë Demoustier, '#CreativeSolitude: Creatieve jongeren in lockdown eisen hun stem op.'

Rekto:Verso, 18 december 2020

Hoe overleef je de eenzaamheid?

Hoe overleef je eenzaamheid?

Hoe leef je zonder een leuk vooruitzicht?

Vele jongeren zijn jammer genoeg al eerder geconfronteerd met situaties als deze. Anderen maken dit voor het eerst mee.

Hoe zorg je dat je eenzame, wanhopige stem niet gaat domineren in je hoofd en lijf?

Hoe hou je je gepassioneerde deel fit en levendig als je niet kan gaan dansen, toneelspelen, skaten, muziek maken of feesten met anderen?

Hoe kan je elkaar voelen, als je de andere niet mag aanraken?  Niemand kent het antwoord. We moeten het samen ontdekken.

De kunst om elkaar te raken vanop afstand.

Daar moeten we nu trachten beter in te worden.

De kunst van het verdwalen zonder het spoor kwijt te raken. De kunst om samen alleen te zijn.

Dit initiatief kan daarbij helpen.

Als ik de getuigenissen lees, word ik meteen geraakt. De woorden en beelden geven de eenzaamheid en gemis een andere vorm en kleur. Ik word ontroerd en wil meer lezen van deze jongeren. Ik wil ze laten weten dat ze kunstenaars zijn.

Ik hoop dat iedere jongere in deze bizarre tijden de kunstenaar of wie weet verschillende kunstenaars in zichzelf ontdekt. En dat het kunstige deel, het eenzame deel bij de hand neemt en helpt om zijn of haar gevoelens vorm te geven en te delen met de anderen.

Jan Umans

Kinder- en jeugdpsychiater

In deze Covid tijden durft er al eens een soort van wedstrijd te ontstaan over wie nu wel het grootste slachtoffer is van deze crisis.

De drama’s van volwassenen die hun werk verliezen, ziek worden of zelfs overlijden komen vaak in de nieuwsberichten.

De impact van deze crisis op onze jongeren en hun ontwikkelende brein wordt te vaak onderschat.

Onze jongeren hebben ontwikkelingstaken te vervullen. Ze moeten de wereld ontdekken, met vrienden eindeloze plannen maken om samen de wereld net iets beter of mooier te maken. Dromen over hoe zij hun leven gaan vormgeven. Op zoek naar de grenzen. Hun grenzen, die van de ander en van het goed fatsoen. Ze moeten flirten met de tijd en met hun leeftijdsgenoten. Op zoek naar diegene die bij hen past. In die zoektocht maken ze vrienden voor het leven. Vrienden die later hun professionele leven mee zullen helpen vorm te geven. Het is een zoektocht met vallen en opstaan en eentje die je niet zonder littekens beëindigt. Maar die littekens leren ze met steeds meer trots te dragen als herinneringen en lessen uit het verleden.

Deze zoektocht is essentieel voor jongeren. Het helpt hen hun eigen volwassen ik vorm te geven. Niet zelden is kunst een hulpbron. Een tekening op papier of gespoten op een muur vertelt zoveel meer dan al de woorden die je niet kan zeggen. In dans raak je verlost van die lastige gevoelens en met poëzie of een rake song tref je het hart van je omgeving. Maar kunst is meer dan een uitingsvorm van je diepste gevoelens. Kunst zorgt ook voor verstrooiing en verbinding. Het haalt je even weg uit het hier en nu en helpt je hoofd leeg te maken en je lijf weer op te laden. Zwetende lijven dichtbij elkaar samen in diezelfde cadans, dezelfde roes van geluk en extase, waarin je moeiteloos verbonden geraakt met elkaar. Wie heeft hier geen heerlijke herinneringen aan?

Covid en de noodzakelijke maatregelen leggen al die ontwikkelingstaken, genadeloos stil. Dat wat een puberbrein nodig heeft om verder te ontwikkelen, wordt ontnomen. Plots zit je weer bij mama en/of papa net als het je taak is je steeds meer van hen los te maken. Plots bots je op de limieten van het digitale netwerk. Flirterig oogcontact om de liefde van je leven te vinden is bijzonder moeilijk via zoom of teams. Je uitlaatkleppen, je oplaadmomenten worden stilgelegd net op een cruciaal moment in je ontwikkeling.

Daarom is het van groot belang om een stem te geven aan onze jongeren. Help hen te verwoorden wat deze crisis met hen doet, help hen toch te blijven zoeken naar een uitingsvorm die ons kan raken en bereiken. Help hen ons te vertellen wat wij voor hun kunnen doen, hoe wij kunnen helpen hun ontwikkeling weer op de rails te krijgen. Help hen weer elkaar te vinden op manieren die passend zijn in deze tijden. Help hen weer een blik op de toekomst te werpen. Geef hen een vooruitzicht om elkaar weer dansend en zingend te kunnen vinden.

Zoë Demoustier weet als geen ander te voelen wat deze jongeren nodig hebben. Zij bezit het talent om te voelen, te verwoorden maar vooral ook om tot actie over te gaan. Ze blijft niet toekijken, ze pakt haar rol op in de maatschappij.  Als kinderpsychiaters zien wij dagelijks hoe belangrijk het is de jongeren een stem te geven. Daarom ondersteunen we Zoë in haar poging jongeren op creatieve manier te helpen verbinden en hun plaats in te nemen in het maatschappelijk debat.

Eva Kestens

Kinder- en jeugdpsychiater

  • Facebook
  • Instagram Creative in Solitude