Previous
Next

Rune

20 jaar, Geel/Arnhem

Vallen zal ik,

de vraag is alleen wanneer en hoe diep.

Illustratie: © Sare Hoste

‘Hoe gaat het met u?’ Is de vraag die ons achtervolgt in deze tijd. Vaak wordt ze gesteld met een gezicht vol medeleven. Maar zodra het antwoord anders klinkt dan 'goed', is er geen interesse meer.

Ik ben gestopt met het beantwoorden van vragen waarop ik zelf het antwoord niet weet. Ik ben het beu om een positieve houding te hebben tegenover dit alles.

Ik ben het beu te doen alsof.

 

Elke dag word ik wakker met een heet vuur dat mijn borstkas in brand zet.

Ik wil huilen, schreeuwen, vechten, alles om de verlamming van stress tegen te gaan.

Elke dag zie ik mensen mentaal instorten.

Omdat ze hun families niet kunnen zien.

Omdat ze niet terug thuis geraken.

Omdat ze zich opgesloten voelen.

Ik voel mij opgesloten.

Opgesloten in mijn huis.

Opgesloten in mijn bubbel.

Opgesloten in mijn eigen vel.

 

Mijn stressniveau bereikt nieuwe hoogten en neemt mijn lichaam over.

Mijn mentale en fysieke welzijn worden onderworpen aan een constante - bijna irrationele - angst.

Ik ben alle controle kwijt.

Maar zolang ik positief blijf, komt het allemaal goed, toch?

Bullshit.

Mijn enige houvast voor ik val in de duisternis, brokkelt langzaam maar zeker af.

Vallen zal ik, de vraag is alleen wanneer en hoe diep.

 

Rune, 20 jaar, Geel/Arnhem