Previous
Next

Teresa

26 jaar, Leuven

Ik ben trots op mijn werk, trots op onze organisatie - altijd al geweest -  en nu meer dan ooit.

Samen kijken we door een waas naar de toekomst, we zoeken een weg in het bos van dubbelzinnige en onduidelijke boodschappen – proberen een houvast te vinden, een kader, een richting, een perspectief.

Illustratie: © Tinzi

Liefste Cultuursector,

 

Ik heb je lief en ik werk hard en oh-zo graag aan onze toekomst.

Al jaren krijgen we veel tegenwind, maar we blijven vechten en dromen, omdat de liefde zo intens is. Een nieuwe factor strooit alweer roet in het eten, dat maakt het zwaarder om onze relatie verder te laten bloeien.

 

Ik ben Teresa, 26 jaar en ik werk als productieleiding bij fABULEUS - Leuven. fABULEUS is een uniek productiehuis voor dans en theater. Centraal staat de artistieke samenwerking tussen (zeer) jong talent en (meer) ervaren makers. Ik ben trots op mijn werk, trots op onze organisatie - altijd al geweest -  en nu meer dan ooit.

 

Samen kijken we door een waas naar de toekomst, we zoeken een weg in het bos van dubbelzinnige en onduidelijke boodschappen – proberen een houvast te vinden, een kader, een richting, een perspectief.

Zelf zie ik mijn positie in dit veld nog als gepriviligeerd. Ik maak deel uit van het vaste personeel van onze organisatie en ik heb een fantastisch opvangnet van familie en vrienden.

 

Het zweet breekt me uit als ik denk aan al de kunstenaars, jongeren en professionele medewerkers die op freelance-basis werken. Los van het belangrijke financiele aspect, wordt ik droef bij de gedachte dat zoveel jongeren hun uitlaatklep voor creativiteit wordt ontnomen.

Sidenote: ik krijg dikwijls te horen: "Kom zeg, jullie zijn de cultuursector, als iemand een creatieve oplossing kan bedenken, zijn jullie dat toch! " Ho maar- onze weerbaarheid kent ook zijn grenzen. Wij worden van het kastje naar de muur gespeeld, we worden uitgedaagd dus blijven vechten, zoeken naar alternatieve oplossingen… maar we zijn moe. 

 

Mijn voornaamste opdracht in deze onzekere tijden is het blijvend ondersteunen van onze jongeren en kunstenaars. Dat vraagt steeds meer energie , dat kan ik je wel vertellen. 

Ik heb gestreden, de welgekende ‘survival modus’ opgezet - protocollen uitgewerkt, infofiches gemaakt, draaiboeken opgesteld, geïnformeerd, gediscussiëerd, een veilige context gecreëerd zodat we professioneel konden heropstarten. (met dank aan oKo en de sectorgids cultuur om ons te informeren in de waas van onduidelijke informatiebronnen) en ik heb ‘gezorgd voor’ de jongeren, de kunstenaars en het publiek. We konden veilig heropstarten, “fioew - die eerste lockdown hebben we doorstaan.” 

 

En dat was schoon, we konden enkele projecten opnieuw verderzetten, dat was geweldig! Maar de omstandigheden waaronder, de extra druk die erbij kwam – dat valt niet te onderschatten, maar kom, we deden dat goed.  En dan: opnieuw slecht nieuws – met een beslissing die over één nacht ijs ging moesten wij onze koers weer herzien.

 

En dan heb ik nog niets gezegd over het effect van dit alles op onze jongeren. In deze tijd, waar het zo belangrijk is om ons werk te doen, in een tijd waar de creatieve vakken in het onderwijs onder druk staan. Wanneer mogen wij opnieuw dat podium op? Wanneer mogen wij terug schoolvoorstellingen spelen? De scholen zitten achter op hun curriculum, er is geen tijd voor extra muros activiteiten en het is niet veilig. (Sidenote: opnieuw een oproep: lees onze protocollen aub, wij kunnen dit veilig organiseren).

Geen schoolvoorstellingen meer, naar mijn mening één van de belangrijkste activiteiten van fABULEUS. Naar welke toekomst gaan wij eigenlijk? Jongeren moeten met cultuur in aanraking kunnen komen, dit is zo belangrijk! 

Quote uit Zero for Conduct van Haider Al Timimi, Kloppend Hert & fABULEUS; “Every school around the world gives importance to the same subjects: at the top are mathematics and languages, then humanities, and at the very bottom are the arts. There is no school on earth that teaches dance everyday to children as we do with mathematics. And why? Why not? Did I miss a meeting or something? Kids dance all the time. We all have bodies don’t we?”

 

Het is hartverscheurend om als productieleiding slecht nieuws te moeten brengen aan je jongeren, maar je moet positief blijven!  Ook wanneer het vooruitzicht bij jou helemaal zoek is, blijft het belangrijk om toch nog een positieve boodschap te brengen…

 

Ik kan me voorstellen dat het voor beleidsmakers niet gemakkelijk is en ik heb respect voor wat jullie proberen te verwezelijken. Maar toch wil ik afsluiten met een oproep aan de beleidsmakers.

Wees duidelijk. Wees ook eerlijk. Eén zo’n keuze heeft altijd verregaande effecten, beïnvloedt zoveel mensen, jongeren, vaak kwetsbare jongeren.  Scheer grote en kleine organisaties niet over dezelfde kam. Kijk en luister naar het veld, de cultuurhuizen, productiehuizen, verkoop, kunstenaars én jongeren... Kijk en luister naar ons allemaal & maak dan die keuzes zodat je niet steeds achteraf moet bijpassen. Die onzekerheid, het constante paraat staan om te springen wanneer er opnieuw een beslissing wordt genomen die ons treft, maakt het onmogelijk dit werk te blijven doen. 

Ohja, geachte beleidsmakers, lees je er onze protocollen nog eens op na?  Neem het resultaat van ons hard werk eens door – misschien zijn onze protocollen wel steengoed en superveilig?   

 

Lieve groetjes, 

Teresa

 

Teresa, 26 jaar, Leuven